Sindhi Murkoon (سنڌي مرڪون)

 

 

 #شيخ_اياز آئي سانوڻ_ ٽِيج ڙي. گج سوين تارڙا، واجھ وجهي وڄُ ڙي! ڇوريءَ نہ ڇِڄَ ڙي! آئي سانوڻ_ ٽِيج ڙي. هيکلڙو هينئڙو، اڀ ڪري گاج ڙي! راڻو نہ راجِ ڙي! آئي سانوڻ_ ٽِيج ڙي. ڍٽ مٿي مِينهڙا، ڇٽ ڪئي ڇاٽ ڙي! تو ريءَ اُساٽ ڙي. آئي سانوڻ_ ٽِيج ڙي. ڍول بنا ڍوڍڙو، ڪيئن لڳي بُک ڙي! تو ريءَ نہ سک ڙي! آئي سانوڻ_ ٽِيج ڙي. ناٽ ڪري ننڊڙي، رت ڪري رات ڙي! تو ريءَ نہ تات ڙي! آئي سانوڻ ٽِيج_ ڙي. ڀُڄ مٿان بادلو، ڀيڄ ڀنيءَ وسجو! پائر بہ پسجو! آئي سانوڻ ٽِيج_ ڙي.

 نه توکي لهون ٿا نه توکي لڀون ٿا، يڪو هڪ ٻئي کي وڃايو وتون ٿا. لُڇون ڇو نه جاني، پڇون ڇو نه پيارا، نگاهون اٿئون ۽ زبانون رکون ٿا. استاد بخاري

 نظم                اياز امر شيخ اڃان تنهنجي ساهن جي گرمي جي خوشبوءُ اسان ڀاڪرن ۾ سميٽي رکي آ تنهنجي شفق جهڙن چپن جي چمي جا اسان جي چپن تي چٽيل عڪس آهن ۽ زلفن جي ڪارين گهٽائن سان تنهنجي تصور ۾ رانديون پيو آنڱريون ڪن……!! اسان تنهنجي نيڻن جون دلڪش نهارون ايئن ٿو لڳي ڄڻ پڪارون پيون ٿيون اسان جي ذهن جي مندر ۾ هميشه تنهنجي سار جو ئي وڳو گهنڊ آهي اسان يادگيرين جي البم کي کولي جڏهن ڀي ڏسون تنهنجي تصوير کي ٿا……! ته نيڻن ندي مان هي پاڻي جا قطرا ٿا پلڪن جي سيني تان اورانگهون پائين ۽ جيون جي منهن تان خوشي جا سمورا رنگيل رنگ سارا ڦڪا ٿي وڃن ٿا اچي ڏس ٽٽل پنهنجي چوڙين جا ٽڪرا سنڀالي رکيا ڪيئن ته ڪوتا سان آهن....! اچي ڏس اسان جي اکين جا به سپنا  جيڪي تنهنجي پويان ڊڪي ڪالهه نڪتا آهن انهن جا ٿي زخمي پيا پير آهن ٿڪل ڪنهن مسافر جيان ٿڪجي پيا هن اچي ڏس اسان جي به چهري جي رنگت تنهن کان پيار جي تو کسي تازگي آ گلابن جهڙي تو کسي  زندگي آ ڏني جنهن کي تو بس غمي ئي غمي آ وري پوءِ به تنهنجي ڪمي ئي ڪمي آ.

 #آزاد_نظم      #تون_الائي_ڪٿي؟ ڇانوَ تنهنجي هنج ۾ اس اگهاڙو اڌ بدن تنهنجو ننڊ تو لاءِ ندامت ۽ جاڳ تو کي جھاڳيندي وتي، تون الائي ڪٿي  تون الائي ڪٿي؟ وڻن کان به وئين وڇڙي نه پرندن کي تنھنجو پتو ڌرتتيءَ ۾ سج سوڌو، ٿو رهي اڀ آسائتو ۽ بارش پئي تنهنجو پڇي  تون الائي ڪٿي  تون الائي ڪٿي ؟ تو سواءِ چنڊ کي ڪون آهي ڪو آرام تارو تارو تنهنجي لاءِ  رات ساري پيو لڇي  تون الائي ڪٿي  تون الائي ڪٿي؟ منهنجي اکڙين کان ائين تون پري ٿي آهين وئين جيئن ضدي ٻار کان ڪير ڪائي  شئي کسي تون الائي ڪٿي؟   تون الائي ڪٿي ؟

 صنم تون اجنبي ناهين..! هوا توکي سُڃاڻي ٿي، پٿر جي ديس ۾ ھوندي، وفا توکي سڃاڻي ٿي، اهيو جوڀن غضب جهڙو، اوجاڳن جو ڌرم آھي، اُڃايل عشق ڪافر جي پُڇائن جو ڀرم آھي، رڻن ۾ روشني آھين، صنم تون اجنبي ناهين، صنم تون اجنبي ناهين،؟ اڃان  تنهنجي  ادائن   ۾ قهر  جو  شھر  جاڳي ٿو، اڃان دل  جي  ڪنارن تي، عجب جو سحر  جاڳي  ٿو، زماني کي خبر ڪهڙي، اهي مُرڪون فجر آھن، ٿين  توتان  فده  تاره، تنهنجون ڳالهيون ڇمر آھن، صبح جي دلبري آھين۔ صنم  تون   اجنبي  ناهين،  صنم  تون اجنبي  ناهين،! Ayoob Khoso

 

 ايڏا پراڻا آهيون ، جيڏي هوا پراڻي ، نئين سر وري ڄمياسون ، ڪنهن ساڻ پيار خاطر هر ڪنهن جي گهر ۾ آهي، قسمت سندو ستارو، دنيا رُليا ڀلياسين، دلدار يار خاطر اکروٽ جي وڻن مان، کارڪ پٽي نه سگهبي، پٽ تي ڪريل بازي ، اُڀ مان جهٽي نه سگهبي، پر عشق آهي اُلٽو، اُبتا ٿو وڻ لڳائي، وڻ ٽڻ لڳي ٽڙي پيا، ڪنهن ڪوهسار خاطر زلفن زنجيرون ٺاهي ، سوگهو ڪيو صدين کي ، تنهنجا پئي ڏس پڇياسين، نالن ڍنڍن ندين کان، هي وهڪرن وڏن کان، ڇولين کان ڪيئن ڇڏايون، مسحور ماٺ ٿياسين، هر وار وار خاطر دُنيا ته حسن آهي سج چنڊ جي نقالي دُنيا ته ڌوڙ آهي پر پيار آهي پالي هن عشق جي عجائب گهر ۾، وڃي رکياسون هن نينهن نيٺ نانگو ڪيو نروار نار خاطر حسن درس

 غزل امر رائيسنگھ راجپوت هيل وري تون ٿر ڏي اچجانءِ ڀوڏيسر جي ڀر ڏي اچجانءِ نڙياسر تي نيرڳ هوندا ڪارونجهر جي ڪر ڏي اچجانءِ رين انڌاري رم جهم بارش  گُجر پُڪاري،گهر ڏي اچجانءِ ٽيج سرامڻ نرت ننگر ۾ جهِڻڪي ٿي جانجهر،ڏي اچجانءِ سانگا تارون تار بڻي آ ڇوليون هڻندڙ ڇر ڏي اچجانءَ ڪانهوڙي جا ڪوڏ چون ٿا راڻل راڻاسر ڏي اچجانءَ اکيون تولئه اوسيئڙي ۾ داسيءَ جي تون در ڏي اچجانءِ ويرا واھ ۾ واٽ ڏسان پئي ڪارا ڪجلاسر ڏي اچجانءِ